धागो र आमा

धागो कातिरहेकी आमा

औँलासँगै बुन्छिन्–

तीनसुते,

पाँचसुते,

नौसुते,

बाह्रसुते बत्ती

र गन्छिन् औँलाले आफ्नो उमेर !

आमा !

घरिघरि सोध्छिन्,

यो धागो सेतो हो कि कालो ?

सेतोलाई जीवन

र कालोलाई मृत्यु ठान्छिन् ।

उनका औँलासँगै

धागो र ओठ चल्बलाउँछन्

घरिघरि झ्यालतिर हेर्दै हृदयले अलाप्छिन्

कैले सुरमा,

कैले बेसुरमा,

गाउँछिन्– जीवन र मृत्युको गीत !

त्यही हातको धागो

मधुरो आँखाले हेरेको हेरै गर्छिन्

बत्ती कात्दाकात्दै हातबाटैचुँडिन्छ धागो

अनि उनी झल्याँस्स सम्झिन्छिन्,

यो नै मेरो अवस्थाको चित्र हो !