‘प्रिय पारिजात’

जब चाँदनी झुल्कियो
तब ताराहरू जगमगाए
जब माछापुच्छ्रेको सिरेटोले
तन, वदन लग-लग काँप्यो
तिमी फर्कियौ, सिङ्गै र एक्लै
पारिजात र चमेलीको सुगन्ध लिएर,
तिम्रा ओठहरू लाग्छ उज्यालो र आगो हो
तिम्रा हातहरूको स्पर्शमा पग्लियो एक युग
सूर्यको लागि बादल लागेको ओछ्यान जस्तै
मलाई तिमीभित्र समाहित गर्छ्यौ भने
तिमी हाँस्छ्यौ र न्यानो स्वरमा सोध्छ्यौ भने
ताराहरू मध्येबाट मलाई मनपर्ने छान्नु ।
म आकाशतिर मौनतामा हुन्छु ।
तिमी मेरा आँखातिर हेरिरहनेछ्यौ रहस्यमय।
हाम्रा धड्कनहरु, कम्पनहरु तिब्रगतिमा कुद्छन
झरी परेको रातमा दुई चरा गुजुल्टिए जस्तै
तिमी हाँस्छ्यौ र आफ्नो ओठ खोल्छ्यौ,
शान्त त्यो पल, क्रमभंग हुदै हुदै
आह!, आज कति शान्त रात छ
कुनै गुनासो छैन, कुनै रोदन छैन
अचानक चुम्बनले तिम्रो ओठ जलाउँछ
जसरी मौरीले फूल हल्लाउछ,
तातो चुम्बनले हाम्रो मुखमा अमृत बर्साउछ ।
तिम्रो ओठले नयाँ, मिठो र तृप्त स्वाद पाउँछ,
तिमी चुम्बनको स्वाद लिँदै आँखा बन्द गर्छ्यौ
आज कति मनमोहक र शान्त हो रात!
तिमी बेहोसीमा फुसफुसाउँछ्यौ ।
प्रभातमा जब चराहरुले
क्षितिजको छानाबाट ताराहरू टिप्छन्
चन्द्रमा अस्तको ओछ्यानमा
तिनीहरूले हाम्रो छायाँलाई मात्र एउटा देख्छन।।