धेरै भेनेजुएलाका आप्रवासीहरू फ्लोरिडा छोडेर युटा र अन्यत्रका साना शहरहरूतिर लाग्छन्

मिडभेल, युटा (एपी)। फराकिला र निर्वाध रूपमा सवारी साधन गुड्ने सडकहरू भएको उपत्यकालाई घेरेका हिउँले ढाकिएका पहाडहरूले भेनेजुएलाबाट आएका आप्रवासीहरूलाई यो कुराको आभास गराउँछन् कि साल्ट लेक सिटीको दक्षिणमा विस्तार भइरहेका उपनगरहरूले ती सुविधाहरू प्रदान गर्छन् जुन मियामीमा उपलब्ध छैनन्।

आप्रवासनको कीर्तिमानी वृद्धिका क्रममा मेक्सिकोको सीमा पार गरेर अमेरिका प्रवेश गरेका १० लाख

भेनेजुएलेलीहरूमध्ये धेरैले मियामी वा आप्रवासीहरूको लामो समयदेखिको बसोबास स्थल मानिने अन्य सहरहरूलाई छोडेर साना तथा कम स्थापित समुदाय भएका ठाउँहरू रोजे; सन् २०१८ को शरद ऋतुदेखि २०२५ को गर्मी मौसमसम्मको संघीय तथ्याङ्कमा आधारित ‘एसोसिएटेड प्रेस’ (एपी) को विशेष विश्लेषणले यस्तो प्रवृत्ति देखाएको छ।

फ्लोरिडाको उष्णकटिबंधीय मौसम र केवल स्पेनिस भाषाको भरमा गुजारा चलाउन सकिने सहजताको आकर्षणभन्दा यी सहर तथा नगरहरूले प्रदान गर्ने राम्रो रोजगारी, सस्तो आवास, कम ट्राफिक र उच्च जीवनस्तर बढी आकर्षक साबित भए।

सन् २०२१ मा एरिजोनाको युमाबाट सीमा पार गरेका ३२ वर्षीय एनरिक भेरा सुरुमा मियामी गएका थिए, जहाँ उनकी आमा पहिलेदेखि नै (छ वर्षदेखि) बसोबास गर्दै आएकी थिइन्। तर उनले फ्लोरिडामा बस्न कठिन महसुस गरे; उनले एपीलाई बताएअनुसार त्यहाँको “कामको प्रकृति, कामको अवस्था र न्यून पारिश्रमिक” यसका मुख्य कारण थिए।

त्यहाँ दुई हप्ताभन्दा कम समय बिताएपछि, भेरा र उनकी आमाले युटामा आफ्नो काकाको भाइको निमन्त्रणा स्वीकार गरे। दक्षिणी उपनगरहरूमा, विशाल नयाँ आवास क्षेत्रहरू र पुरानो किनमेल केन्द्रहरू भएको, भेराले कारखानाको काम पाए तर चाँडै नै सहकर्मीहरूको लागि बेकिंगको शौकलाई आफ्नै व्यवसायमा परिणत गर्न छोडे। आज उनले १५ जनालाई रोजगारी दिन्छन् – धेरै, उनी जस्तै, शरणार्थीहरू – एउटा गोदाम र दुई बेकरीमा।

गहिरो रिपब्लिकन जरा र राष्ट्रपति डोनाल्ड ट्रम्पको समर्थनको बावजुद अपेक्षाकृत आप्रवासी-मैत्री राज्यको रूपमा चिनिने युटा – शिकागो, डेन्भर, एटलान्टा, डलास र ह्युस्टन मेट्रो क्षेत्रका केही भागहरूसँगै सीमा पार गर्ने भेनेजुएलाका लागि शीर्ष गन्तव्य बन्यो, एपीको तथ्याङ्कले देखाउँछ। भेनेजुएलाका मानिसहरू म्याडिसन, विस्कॉन्सिन; अल्बुकर्क, न्यू मेक्सिको; र सवाना, जर्जिया जस्ता साना शहरहरूमा पनि गए।

यो अमेरिकाभरि नै देखिएको एउटा प्रवृत्ति हो: केही क्युवालीहरूले फ्लोरिडाको सट्टा लुइसभिल (केन्टकी) र ओडेसा (टेक्सास) रोजे; कोलम्बियालीहरूले बोस्टन र डेन्भर क्षेत्रहरू छाने; र पेरुभियालीहरूका लागि न्यु जर्सीको प्याटरसन मुख्य रोजाइ बन्यो।

यी समुदायहरूले मानिसहरूको आगमनबाट लाभ पनि उठाएका छन् भने नयाँ आउनेहरूलाई घुलमिल गराउन संघर्ष पनि गरेका छन्।

भेनेजुएलाका नागरिकहरू भने उनीहरूको ठूलो संख्याका कारण विशेष रूपमा चर्चामा छन्। सन् २०१४ यता करिब ८० लाख मानिस — जुन उक्त देशको कुल जनसंख्याको एक चौथाइ हो — देश छोडेर अन्यत्र गएका छन्, जसमध्ये धेरैजसो अमेरिका पुगेका छन्। एपीको तथ्यांकअनुसार अमेरिकामा प्रवेश अनुमति पाएका १० लाखमध्ये करिब ३० हजार जनाले आफूहरू सिधै युटा जान लागेको बताएका थिए।

युटामा रहेका भेनेजुएलालीहरूमा ट्रम्पको देशनिकाला अभियानले व्यापक त्रास सिर्जना गरेको छ

यहाँ भेनेजुएलालीहरूको जनसंख्या बढ्दै गए पनि, दुई राजमार्गहरूको मिलनबिन्दुमा अवस्थित करिब ४० हजार जनसंख्या भएको पुरानो उपनगर ‘मिडभेल’ का व्यस्त व्यावसायिक क्षेत्रहरूमा भेनेजुएलाको झण्डा, गाडीमा टाँसिने स्टिकर वा देशभक्तिको प्रदर्शन विरलै देखिन्छ। त्यहाँका सूचना-पाटीहरू प्रायः अंग्रेजी भाषामा छन्। सस्तो जग्गाको माग पूरा गर्न नयाँ घर, मल, कार्यालय परिसर र गोदामहरूले खाली डाँडापाखा ओगट्दै जाँदा, भेनेजुएलाली जनसंख्या त्यहाँको बहुसंख्यक गोरा समुदायसँग घुलमिल भएको छ।

राष्ट्रपति डोनाल्ड ट्रम्पको आप्रवासन कारबाहीले २०२३ देखि भेनेजुएलाका मानिसहरूमा डर पैदा गर्‍यो र कम देखिन थाल्यो, जब युटा र सम्पूर्ण संयुक्त राज्य अमेरिकामा आगमन चरम सीमामा पुगेको थियो। यहाँ सबैले कसैलाई चिनेको देखिन्छ जो स्वेच्छाले भेनेजुएला फर्केका थिए किनभने उनीहरूलाई हिरासतमा लिइने र देश निकाला गरिने डर थियो वा उनीहरूले आफ्नो काम गर्ने अधिकार गुमाए।

मे २०२५ मा, अल्बर्टो साल्सेडोले आफ्नो सेन्ट्रो डे अपोयो परिचित चर्चको पार्किङ स्थल भेनेजुएलाका खाना ट्रकहरूको लागि खोलिदिए। शरण खोज्ने इभान्जेलिकल पास्टरले भेनेजुएलाका आप्रवासीहरूका लागि जीवन्त भेला हुने ठाउँ सिर्जना गर्ने सपना देखे। लगभग २० विक्रेताहरू र ५,००० आगन्तुकहरू प्रत्येक हप्ता आउँथे, उनले भने, ट्रकहरूले एम्पानाडा, अरेपा, बर्गर र सुशी पनि सेवा गर्थे। तर त्यो घटेर सायद पाँच विक्रेताहरू र केही सय मानिसहरूमा झर्यो। देश निकालाको डर वास्तविक हो, उनले भने।

रेस्टुरेन्ट सञ्चालक फिडेल एरियेटाले यसले आफ्नो व्यवसायमा पनि असर पारेको बताएका छन्। उनले सन् २०१९ मा साल्ट लेक सिटीको मुख्य सहरी क्षेत्रमा आफ्नो पहिलो रेस्टुरेन्ट ‘अरेम्पास’ खोलेका थिए, जसले ल्याटिनो समुदायका साथै भेनेजुएलाका आप्रवासीहरूलाई पनि आकर्षित गरेको थियो। भेनेजुएलाका झरनाका तस्बिरहरू, ‘अरेपा’ (arepa) खाइरहेकी मोना लिसाको चित्र र ‘मिस भेनेजुएला’ का तस्बिरहरूले सजाइएका भित्ताहरू भएको ‘अरेम्पास’ विस्तार भएर पाँचवटा शाखासम्म पुगेको थियो। तर, व्यवसायमा आएको मन्दीका कारण गत वर्ष तीनवटा शाखा बन्द भए।

आरिएटाकी श्रीमती — तथा सह-मालिक स्यान्डी आरिएटा — व्यवसाय खुला नै राख्न चाहन्थिन्। तर ट्रम्प पदमा रहुन्जेल अवस्थामा कुनै सुधार नआउने उनको विश्वास छ।

सन् १९९४ मा आप्रवासीका रूपमा आएका ६५ वर्षीय फिडेलले भने, “सरकार नफेरिएसम्म समस्याहरू अन्त्य हुनेछैनन्।”

युटामा बढ्दो भेनेजुएली जनसंख्याको प्रमाण हेर्नका लागि त्यहाँका चर्चहरूभन्दा उपयुक्त ठाउँ अरू कुनै छैन

सन् २००१ मा, ग्रेगोरियो राउसेओ कसैलाई नचिनीकनै युटा बसाइँ सरेका थिए। दुई दशकभन्दा बढी समयपछि, अर्थात् सन् २०२३ मा: राउसेओले ‘सेन्ट थेरेस अफ द चाइल्ड जिसस’ चर्चमा पास्टरको रूपमा काम सुरु गरेका थिए र उनी जुलियाका संरक्षक सन्तको वार्षिक उत्सव मनाउने तयारीमा थिए। जुलिया भेनेजुएलाको तेल-समृद्ध राज्य हो, जसमा देशको दोस्रो ठूलो सहर माराकाइबो पनि पर्दछ। चर्चको लबी र पार्किङ क्षेत्रसम्म लामबद्ध भएर उभिएका १,००० भन्दा बढी भक्तजनहरूलाई देखेर उनी छक्क परे।

“मैले डिकन (चर्चका सहायक धर्मगुरु) लाई सोधें, ‘के ती सबै भेनेजुएली हुन्?’ उनले भने… ‘ती सबै माराकुचोस हुन्,'” — जुन माराकाइबोका बासिन्दाहरूलाई जनाउने शब्द हो।

अहिले, राउसेओको अनुमान अनुसार उनको मण्डलीका ७०० भन्दा बढी परिवारमध्ये करिब ४० प्रतिशत भेनेजुएलाका आप्रवासीहरू छन्।

आप्रवासनसम्बन्धी मुद्दाहरू हेर्ने ४२ वर्षीय वकिल कार्लोस ट्रुजिलोले भेनेजुएलाका आप्रवासीहरूलाई तीन वर्गमा विभाजन गर्छन्: ‘चर्च अफ जीसस क्राइस्ट अफ ल्याटर-डे सेन्ट्स’का लागि आएकाहरू; परिवार वा साथीभाइहरूसँग बस्न आएकाहरू; र कसैलाई नचिनीकन आएकाहरू। उनले बारम्बार यस्तै कुरा सुनेका छन्: “यो एउटा यस्तो ठाउँ हो जहाँ म मेरो परिवारलाई ल्याउन सक्छु र नयाँ सुरुवात गर्न सक्छु।”

सन् २००१ मा १८ वर्षको उमेरमा आप्रवासीका रूपमा आएका ट्रुजिलो — जसका आमाबुवाले उनलाई मोर्मोन चर्चको मुख्यालय नजिकै परिवारसँग बस्दा राम्रो हुने निर्णय गरेका थिए — ले बताएअनुसार उनको फर्ममा करिब १,७०० आप्रवासनसम्बन्धी मुद्दाहरू छन् र त्यहाँका कर्मचारीहरूले ‘कल सेन्टर’ जस्तो देखिने ठूलो कोठामा बसेर फोन कलहरूको जवाफ दिन्छन्।

यहाँ आएका धेरैजसो भेनेजुएलीहरू कोभिड महामारीपछि आएका हुन्। उनीहरू जनवरी २०२२ अघि नै मेक्सिकोको सीमासम्म हवाईजहाजमा आएका थिए; त्यसपछि मेक्सिकोले भेनेजुएलीहरूका लागि यात्रा प्रतिबन्धहरू कडा पारेको थियो। यस कदमले गर्दा लाखौं मानिसहरूले कम्तीमा आठ देश हुँदै निकै कष्टपूर्ण यात्रा गर्दै पानामा र कोलम्बियाको जंगल क्षेत्र ‘डारियन ग्याप’ भएर हिँड्नुपर्ने अवस्था आयो।

१८ वर्षीया एस्ली एस्टुपिननले आफ्नी हजुरआमासँग मिलेर त्यो जंगलको बाटो हिँडेर पार गरिन्। मेक्सिकोमा, उनीहरूले ‘सिबिपी वन’ नामक एपमार्फत अपोइन्टमेन्ट लिएर सान डिएगो हुँदै अमेरिका प्रवेश गरे। ट्रम्पले आफ्नो कार्यकालको पहिलो दिनमै ‘सिबिपी वन’ को व्यवस्था अन्त्य गरे; जबकि उनका पूर्ववर्ती जो बाइडेनले यसको सुरुवात गरेका थिए र यसैमार्फत ९ लाखभन्दा बढी मानिसहरू दुई वर्षे अनुमतिसहित कानुनी रूपमा अमेरिका आउन पाएका थिए।

यसै वसन्तमा हाई स्कूलको पढाइ पूरा गरेकी एस्टुपिनन र उनकी हजुरआमाले युटालाई रोजे किनभने त्यहाँ उनका काका बस्दै आएका थिए। उनले भनिन्, “यो ठाउँ निकै शान्त र सुन्दर छ, अनि यहाँका मानिसहरू पनि निकै मिलनसार छन्।”

मौखिक शब्द र पारिवारिक सल्लाहले धेरैलाई युटामा ल्यायो

अरेम्पामा भान्से ४१ वर्षीय जुआन गोन्जालेजले आफ्नो भाइसँग चार दिनसम्म जंगलमा हिँडे – लाशहरू पार गर्दै, उनले भने – अन्ततः टेक्सासमा अमेरिकी सीमा पार गर्नु अघि। उनी टाढाको काकाको सल्लाहमा युटा गए।

“उनी अन्य राज्यहरूमा गएका थिए, र युटाले उनलाई सबैभन्दा राम्रो ठाने,” गोन्जालेजले भने, उनी राज्यको “बलियो अर्थतन्त्र” तर्फ आकर्षित भएको उल्लेख गर्दै।

यहाँ धेरै भेनेजुएला आप्रवासीहरूले खाना सेवामा काम गर्छन् – रेस्टुरेन्टहरूमा वा आफ्नो घरबाट खाना बेच्छन्। केहीले गर्वका साथ उल्लेख गरे कि स्थानीय वालमार्टले अब एरेपाको लागि विशेष पीठो स्टक गर्दछ।

अरूले कम ज्यालाको कामहरू मार्फत साइकल चलाउँछन्: निर्माण, नेल सैलुन, गोदाम र कारखानाको काम।

३९ वर्षीय गोन्जालो रोड्रिगेजले ‘फिलरअप इम्प्लोयमेन्ट सर्भिसेज’ नामक निर्माण कम्पनीमा मजदुर, सिकर्मी र कार्यालय व्यवस्थापकका रूपमा काम गरेपछि महाप्रबन्धकको पदसम्म पुगे। उनले बताएअनुसार सन् २०२० मा त्यहाँ आउँदा कम्पनीको करिब ३०० जनाको कार्यबलमा २५ जना जति भेनेजुएलाका नागरिक थिए। सन् २०२२ सम्ममा यो संख्या बढेर १६५ पुग्यो।

रोड्रिगेजका अनुसार, आप्रवासी आश्रयस्थलहरू भरिएका बेला कामको प्रतीक्षामा र खानाको भरमा बस्नका लागि भेनेजुएलाका नागरिकहरूले उपनगरीय क्षेत्र ‘स्यान्डी’मा रहेको कम्पनीको कार्यालय परिसरको फुटपाथमा पाल टाँगेर बसेका थिए।

३३ वर्षीय जुलियो गोन्जालेजले सन् २०२१ मा टेक्सासको डेल रियो नाका हुँदै आफ्नी श्रीमती र छोरा (त्यतिबेला ९ वर्षका) सँग सीमा पार गरेपछि कम्पनीमा मजदुरबाट मानव संसाधन व्यवस्थापकको पदसम्मको यात्रा तय गरे। युटामा रहेका एक साथीले उनलाई बस्नका लागि त्यो राम्रो ठाउँ भएको बताएका थिए। यहाँका धेरै मानिसहरू यस कुरामा सहमत छन् र उनीहरूले युटामा कुनै व्यापक जातीय विभेद महसुस नगरेको बताउँछन्।

गोन्जालेजका लागि यो एक सुखद परिवर्तन थियो; उनले पनामामा छ वर्षसम्म भेनेजुएला विरोधी घृणा र विभेदको सामना गर्दै बस्नुपरेको थियो, जसले गर्दा उनी संयुक्त राज्य अमेरिका आउन बाध्य भएका थिए।

४२ वर्षीय हेक्टर एस्कालोनाले पनि ‘फिलरअप’ मा निर्माण क्षेत्रबाटै काम सुरु गरेका थिए र पछि सन् २०२२ मा कपाल काट्ने पसल (बार्बर शप) खोले। अहिले उनका तीनवटा पसलमा कपाल काट्ने २७ वटा कुर्सीहरू छन् र त्यहाँ कार्यरत धेरै कर्मचारीहरू भेनेजुएलाकै छन्। उनले आफ्नो शरणसम्बन्धी मुद्दाको टुंगो नलागेको अनिश्चितताका बाबजुद पनि व्यवसाय विस्तार गरिरहेको बताए।

अरू कतिपयले भने आर्थिक रूपमा त्यति सफलता पाउन सकेका छैनन्

४७ वर्षीया अदाया अमायाले पहिले घरबाटै खानपान सेवा (केटरिङ) को व्यवसाय चलाउँथिन् र अहिले ‘फुड ट्रक’ सञ्चालन गर्छिन्, तर उनको गुजारा मुस्किलले मात्र चलिरहेको छ। उनले सन् २०२१ मा आफ्नी छोरी (अहिले ९ वर्षकी) र बुबा (अहिले ७४ वर्षका) सँग सीमा पार गरेकी थिइन्। उनीहरूले कहिलेकाहीँ ‘फुड बैंक’ (नि:शुल्क खाना वितरण केन्द्र) को सहयोग लिनुपरेको थियो। उनले आफ्नै कारमा सुत्नुपर्ने अवस्थामा पुगेका अन्य भेनेजुएलालीहरूलाई पनि चिनेकी छिन्।

उनका बुबाले छोरीमाथि आर्थिक बोझ थप्न नचाहेकाले शरणसम्बन्धी आफ्नो दाबी त्यागेर जुन महिनामा माराकाइबो फर्किए।

कसै-कसैलाई लाग्न सक्छ: के युटामा आप्रवासीहरूप्रतिको सद्भाव घट्दै छ?

सन् २०२४ को निर्वाचनमा, ट्रम्प — र आप्रवासनसम्बन्धी कडा नियमनको वकालत गर्ने उनका चुनावी सन्देशहरू — ले युटामा २२ अंकको फराकिलो अन्तरले जित हासिल गरे। सोही वर्ष, सन् २००९ मा भेनेजुएलाबाट भागेर शरण पाएका कार्लोस मोरेनो ‘साल्ट लेक काउन्टी काउन्सिल’ मा निर्वाचित भए।

आप्रवासीमैत्री राज्यको रूपमा रहेको यसको पहिचान ‘युटा कम्प्याक्ट’सँग जोडिएको छ। सन् २०१० मा सयौं स्थानीय सरकार, व्यवसायी र नागरिक अगुवाहरूद्वारा हस्ताक्षरित यस दस्तावेजले “हाम्रो अर्थतन्त्रलाई सुदृढ पार्ने तथा राज्यमा प्रतिभा र व्यवसायलाई आकर्षित गर्ने व्यावहारिक आप्रवासन सुधारहरू” को समर्थन गर्दछ।

तर आप्रवासनसम्बन्धी मामिला हेर्ने कानुन व्यवसायी ट्रुजिलोका अनुसार, बाइडेनको कार्यकालमा आप्रवासीहरूको आगमनमा भएको वृद्धिसँगै त्यो सद्भावमा कमी आयो र पहिले सहयोगी रहेका केही निर्वाचित नेताहरू सार्वजनिक टिप्पणी गर्दा बढी सतर्क हुन थाले।

गभर्नर स्पेन्सर कक्सले सन् २०२४ मा भेनेजुएलाको ‘ट्रेन डे अरागुआ’ गिरोहलाई “युटामा बढ्दो खतरा” को रूपमा वर्णन गरे तापनि, राज्यमा भएका केही प्रमुख अपराधहरू मात्र यस समूहसँग जोडिएका छन्।

भेनेजुएलाका आप्रवासीहरूले एपीलाई बारम्बार बताएअनुसार उनीहरूकै समुदायका थोरै संख्यामा रहेका व्यक्तिहरू नै उनीहरूका सबैभन्दा ठूला शत्रु हुन् — जसमा अपराध गर्नेहरू मात्र नभई सार्वजनिक स्थानमा मदिरा सेवन गर्ने, ठूलो आवाजमा संगीत बजाउने र सडकमा गाडी मर्मत गर्नेहरू पनि पर्छन्। उनीहरू भन्छन् कि भेनेजुएलामा यस्ता व्यवहारहरू स्वीकार्य भए पनि, यहाँ भने उनीहरूले स्थानीय नियम र मान्यताहरू अपनाउनुपर्छ।

सन् २०१८ मा यहाँ आएका र अमेजनको गोदाममा काम गरेपछि भेनेजुएली परिकार पाइने दुईवटा रेस्टुरेन्ट खोलेका (जसमध्ये एउटा गत वर्ष बन्द भयो) जोइरेन रान्गेलले भने, “यसले मलाई आक्रोशित बनाउँछ। हामीले बुझेका थियौं कि हामी अर्कै देशमा छौं र यहाँका नियमहरू पालना गर्नुपर्छ। भेनेजुएलामा म छोरीलाई काखमा राखेर गाडी चलाउँथें। तर यहाँ म यस्तो काम कहिल्यै गर्दिनँ।”

यहाँ धेरै मानिसहरू अझै पनि आफ्ना शरणार्थीसम्बन्धी मुद्दाहरूको पर्खाइमा छन्

सन् २०२३ मा केही शरणार्थी आवेदकहरूलाई प्रारम्भिक भेटघाटका लागि १० वर्षसम्म कुर्न भनिएको थियो, तर सरकारले मुद्धाहरूको चाङ घटाउन तीव्र गतिमा काम गरेको छ। तैपनि, करिब ५ लाख भेनेजुएलाका नागरिकहरूको मुद्धा अध्यागमन अदालतमा विचाराधीन छ, जुन अन्य कुनै पनि राष्ट्रियताका नागरिकको तुलनामा बढी हो।

मियामीमा आफ्नो बाल्यकालको धेरै समय बिताएकी लोरेना पाचानो शरणार्थी अन्तर्वार्ताका लागि १० वर्षदेखि पर्खिरहेकी छिन्। उनी निकै आतुर थिइन्, तर अहिले उनी सोच्छिन् कि यदि ट्रम्प पदबाट हटेपछि मात्र उनको मुद्दाको टुंगो लाग्यो भने त्यो अझ राम्रो हुन सक्छ।

उनी र उनका श्रीमान् फ्लोरिडामा बसोबास गर्थे, तर लामो यात्रा र भेनेजुएला विरोधी भावनाका कारण उनीहरू दिक्क भए। निर्माण कार्यको ज्याला निकै बढी हुने कुरा एक साथीले बताएपछि उनीहरू युटा सरे। “यदि हामीले शून्यबाटै सुरुवात गर्नुपर्ने हो भने, किन अर्कै ठाउँबाट सुरुवात नगर्ने?” भन्ने सोचेको उनलाई याद छ।

अहिले घरजग्गा व्यवसायी (रियल इस्टेट एजेन्ट) को रूपमा काम गरिरहेकी उनी सीमा पार गरेर आएका शरणार्थीहरूलाई घर बेच्छिन्। उनले ट्रम्पका नीतिहरूको प्रभाव पनि देखेकी छिन्—उदाहरणका लागि, ट्रम्पले ६ लाखभन्दा बढी भेनेजुएलाका नागरिकहरूका लागि ‘अस्थायी संरक्षित दर्जा’ (टिपीएस) खारेज गर्दा काम गर्ने अनुमति गुमाएकी एक भेनेजुएलाकी ग्राहकले छोड्नुपरेको घर बैंकले जफत गरेको घटना।

“हामी बालुवामाथि घर बनाइरहेको जस्तो महसुस हुन्छ। हामी यहाँ आफ्ना लागि र आफ्ना छोराछोरीका लागि भविष्य निर्माण गर्ने प्रयास गरिरहेका छौं,” पाचानोले भनिन्। उनी आफ्ना श्रीमानसँग मिलेर घर किनेर मर्मत गरी बेच्ने तथा ट्रकिङ र निर्माण व्यवसाय सञ्चालन गर्छिन्, साथै ३ र ७ वर्षका छोरीहरूको हेरचाह पनि गर्छिन्।

“के हामी अवकाशको उमेरसम्म यहाँ रहन पाउँछौं त? हामीलाई थाहा छैन। कहिले आफ्नो खुट्टामुनिबाट जमिन नै खोसिने (अचानक आधार गुम्ने) हो, कसैलाई थाहा हुँदैन।”