‘वसन्त ऋतु र तोरीका फूलहरु’

थरी, थरी पालुवा पलाउदै छ
फूलहरु फूलेको छ यत्र, तत्र
वसन्त ऋतुको आँगनमा
प्रेमधारा अमृतको
घारको रानी मौरी
बगानमा उनमुक्त छे
बादलहरू लुक्दै छन्
निलो आकास भन्दा पर पर
तादिको फाँटका घुमन्ते चराहरु
हतार, हतार घर फर्कदै छन्
चिसो चिसो हावाको बेगले
मन र मनहरु बहलाउछ
रोमान्चित फूलहरु फक्रदै
आफ्नो अंगको पत्र पत्र च्यातेर,
आफैंबाट बाहिर निस्कन्छ
एउटा सुन्दर आकृती ।
थोपा, थोपा सितको घैलो
र पानीको स्पष्टताले भन्छ
आफैंबाट बाहिर निस्केर
फूलिरहेको फूलले पनि भन्छ
आह! कति प्यारो स्वतन्त्रता ।
हावाले ल्याउने फूलका सुगन्धहरु
मौरीले चुसेका स्वाद र रसमा डुबेको पल
परागकण फ़ैलिएय्को वासनाले मोहित मन
तोरीका फूलहरूले कपाललाई तरंगित पार्छ ।
कुमारी कोपिला बाहिर निस्किन्छे
प्रभातको पहिलो प्रहर जुन तारालाई शाक्षी राखेर
हृदय, मस्तिष्क र मुहारलाई सुन्दरताले डोर्याउदै ।
उन्मादपूर्ण हिमकन्या पागल जस्तै उड्छे
फूलहरूको सुगन्ध जस्तै सर्वत्र हराउछे
प्रेम र पागलपनको रोदन सोरठी गुन गुनाउछे ।
परदेशी एक प्याला नशामा कता कता हराउछ
संझेर देउराली र गैरी खेतको तोरीको फूलमा
देश छोडेको समय बितेछ, विस्मृतिमा हराउछ
देश भन्दा पर पर, परदेशमा, कल्पेर चौतारी र दौतरी
उ पनि, प्रेम र पागलपनको लयमा सालेजु गुन गुनाउछ ।।