सेउटामा, केही आप्रवासीहरू कुनै दिन स्पेनको मुख्य भूभागसम्म पुग्ने आशामा अडिग छन्

सेउटा, स्पेन (एपी)। मोरक्कोकी २० वर्षीया आप्रवासी डिक्राले आफ्नी बहिनी र काकाकी छोरीसँग पौडी खेलेर स्पेनको भूभागमा प्रवेश गरेपछि आइतबारसम्म सेउटामा पाँच दिन बिताइसकेकी थिइन्।

त्यसयता उनले स्थानीय बासिन्दाहरूबाटै खाना पाइरहेकी छिन् र अर्को छाक कहिले पाइन्छ भन्ने उनलाई निश्चित छैन। तैपनि, डिक्रा आफू फर्कन नचाहेको कुरामा दृढ छिन्।

“म यहीँ बस्न चाहन्छु। म स्पेन जान चाहन्छु,” डिक्राले भनिन्। सुरक्षाका कारण उनले आफ्नो थर गोप्य राख्न आग्रह गरेकी थिइन्।

बिहीबार र शुक्रबार मोरक्कोसँगको सीमा पार गरेका ६०,००० आप्रवासीहरूमध्ये हजारौं मानिसहरू पुनः मोरक्को फर्किएपछि, आइतबार दिउँसोसम्म डिक्रा सहरमा बाँकी रहेका अन्तिम आप्रवासीहरूमध्ये एक थिइन्। सीमा पार गर्ने क्रममा कम्तीमा ७२ जनाको मृत्यु भयो र मानिसहरूको अचानकको यो ओइरोले निम्त्याएको मानवीय सङ्कटले युरोप तथा अन्य क्षेत्रमा आप्रवासनसम्बन्धी बहसलाई पुनः ब्युँताएको छ।

ट्यान्जियरमा सरसफाइ गर्ने काम गर्थिन् डिक्रा; तर उनले आफ्नी बहिनी र काकाकी छोरीसँगै त्यहाँबाट निस्कने निर्णय गरिन्, जसको एउटा कारण मदिराको लतमा फसेका आफ्ना बुबाबाट टाढा रहनु पनि थियो। उनी स्पेनको मुख्य भूभागमा आफ्नो ‘हेयरड्रेसिङ’ (कपाल काट्ने-सजाउने) सम्बन्धी सीपको सदुपयोग गर्ने आशा राख्छिन् — यद्यपि उनी र स्पेनको मुख्य भूभागबीच जिब्राल्टरको जलसन्धि र युरोपेली सङ्घको जटिल शरणार्थीसम्बन्धी प्रणालीको दूरी कायम छ।

सहरमै बसिरहेका आप्रवासीहरूको भविष्यबारे अन्योल

मोरक्कोकै ३५ वर्षीय अब्देल करिम आइतबार सेउटा स्थित आप्रवासीहरूका लागि तोकिएको आधिकारिक स्वागत केन्द्रबाहिर पर्खिरहेका थिए। उनी सहरमा अझै रोकिएका मानिसहरूबारे अधिकारीहरूले के गर्ने योजना बनाइरहेका छन् भन्ने जानकारी लिन चाहन्थे।

मोरक्कोमा बेरोजगार रहेका करिमले केही वर्षअघि स्पेनको मुख्य भूभागमा बसोबास गरेका थिए। त्यसअघि उनी फ्रान्समा सडकमा जीवन बिताइरहेका थिए, जहाँबाट उनलाई निष्कासन गरिएको थियो।

सेउटाको एउटा समुद्री तटमा, केही दिनअघि त्यहाँ आइपुगेका सयौं आप्रवासीहरू आइतबार साँझ भेला भए। कोही-कोही सेनाको ट्रक वरिपरि झुम्मिएका थिए, जहाँ स्पेनी सैनिकहरूले पानी वितरण गरिरहेका थिए।

सेनेगलका २५ वर्षीय आप्रवासी सेसे अलिउ नजिकैको आश्रयस्थल बाहिर उप-सहारा क्षेत्रका अन्य पुरुष तथा महिलाहरूको समूहसँग आराम गरिरहेका थिए। अलिउले बताएअनुसार मोरक्कोमा उनले एउटा कल सेन्टरमा महिनाको २७९ युरो (३२२ अमेरिकी डलर) कमाउँथे, तर त्यो काम दिगो थिएन।

त्यसैले उनी कासाब्लान्काबाट रेल चढेर ट्यान्जियर र त्यसपछि फ्निदेक (Fnideq) पुगे, जहाँबाट उनी पौडी खेलेर सेउटा पुगेको बताए।

सडकको अर्कोतर्फ, आश्रयस्थल नजिकैको रूखहरू भएको क्षेत्रमा, स्थानीय बासिन्दाहरूले ल्याएको पानीका लागि आप्रवासीहरूको एउटा समूहबीच झगडा सुरु भयो।

झगडा भइरहेको ठाउँतर्फ औंल्याउँदै अलिउले भने, “हामी निकै थाकेका छौं। यहाँ खान र सुत्न पनि धेरै गाह्रो छ। तपाईं आफैं देख्न सक्नुहुन्छ, कस्तो अवस्था छ।”