सँगै बसेकाहरू

औँलामा गन्न सकिने छन्

छोडेर जानेहरू

गन्न पनि हम्मेहम्मे

अहो, कति धेरै रहेछन् !

सोच्छु,

म को हुँ ?

किन यसरी एक्लो हुँदैछु

एकान्तमा यसो गम खान्छु

र सोध्छु आफैँलाई

साँच्चै म को हुँ ?

फूल हुँ कि काँडा ?

रूख हुँ कि हाँगा ?

चौतारी हुँ कि छहारी ?

बडो अन्योलमा छु ।

नदी हुँ कि बगर हुँ

बगर हुँ कि नदी ?

नदी हुँ भने

जमेर यतै बसेको छु

बगर हुँ भने

बगेर कताकता पुगेको छु

साँच्चै म को हुँ ?

सोच्छु–

हिमाल हुँ कि पहाड ?

तराई हुँ कि बञ्जर ?

तरल हुँ कि पत्थर ?

भिरालो हँु कि समथर ?

नाम छ÷नक्सा छ

तर पनि सपाट 

पन्ना खाली छ

लेख्नेले जे लेखे पनि हुने

आएर कसैले मेटे पनि हुने

खै, कस्तो छ भनुँ !

सोध्यो भने कसैले

म के भनुँ

साँच्चै म को हुँ भनुँ ?

सपनाहरू छन्

असरल्ल पछारिएका

बिपनाहरु छन् 

अनन्त लतारिएका

मुर्दा हुँ भनुँ

चिमोट्दा दुख्छ

जीवित छु भनुँ

न घातले पोल्छ

न प्रतिघातले उठ्छ

डढेलोले खाएको

हरियो फाँटजस्तो

धुँवैधुँवाले ढाकिएको छु

आगोले पोल्छ÷पानीले रूझाउँछ

हावाले उडाउँछ÷जूनले गिज्याउँछ

सोच्छु–

वास्तवमा हुन चै म को हुँ ?

आउनेहरू आउँछन्

नसोधी आउँछन्

जानेहरू जान्छन्

नसोधी जान्छन्

आउने र जानेहरूमा

म टुव्रिmन्छु÷पग्लिन्छु

फुटेर चकनाचुर हुन्छु

र पनि आउनेहरू आइरहन्छन्

आउँछन् र बेस्सरी चुमेर जान्छन्

जानेहरू खै किन जान्छन् ?

सुटुक्क जान्छन्

र पुगेपछि कुइनेटोमा

टक्क रोकिन्छन् र फर्केर हेर्छन्

खै किन हेर्छन् ?

भन्न पनि गाह्रो छ

असामन्जस्यमा छु

तिनीहरू मलाई माया गर्छन् कि घृणा ?

म तिनीहरूलाई माया गर्छु कि घृणा ?

बडो द्वुविधामा छु

रित्तो छु भनुँ भरिलो छु

भरिलो छु भनुँ रित्तो छु

वास्तवमा हुन चाहिँ म कस्तो छु ?

बडो अन्योलमा छु ।