अति-दक्षिणपन्थीको चुनावी जितले पूर्वी जर्मनीमा आप्रवासीहरू आफ्नो भविष्यबारे चिन्तित

बर्लिन (एपी)। आप्रवासी-विरोधी तथा अति-दक्षिणपन्थी दल ‘अल्टरनेटिभ फर जर्मनी’ (एएफडी) ले गत महिना क्षेत्रीय चुनाव जितेयता, ओला अख्रास र उनका श्रीमान् सिरिया फर्किने कि नफर्किने भन्नेबारे छलफल नगरी कुनै पनि दिन बिताउँदैनन्।

यो दम्पती आफ्ना दुई साना छोरीहरूसँग म्याग्डेबर्गमा बस्छन्। यहीँ मंगलबार स्याक्सोनी-एनहाल्टको नवनिर्वाचित राज्य विधानसभाको पहिलो बैठक बस्यो। एआईडीले यस चुनावमा अहिलेसम्मकै उत्कृष्ट नतिजा हासिल गर्दै दोस्रो विश्वयुद्धपछि जर्मनीमा पहिलो अति-दक्षिणपन्थी क्षेत्रीय सरकार गठन गर्ने बलियो स्थिति बनाएको छ।

८३ सदस्यीय विधानसभाले आफ्नो पहिलो बैठकमा एएफडीका टोबियास राउशलाई सभामुखमा निर्वाचित गर्‍यो। सामान्यतया सबैभन्दा ठूलो दलले पाउने यो पदमा उनी निर्वाचित हुनुलाई दलको प्रारम्भिक तथा प्रतीकात्मक जितका रूपमा हेरिएको छ। राज्यको अर्को गभर्नर (मुख्यमन्त्री) डिसेम्बरअघि चयन हुने सम्भावना कम छ।

“यो नराम्रो अवस्था हो — हामीले यहाँ आफ्नो जीवन बनायौं, हामीलाई यहाँ बस्न धेरै मन पर्थ्यो, तर अब हामीलाई यहाँ स्वागत गरिएको महसुस हुँदैन,” सन् २०१८ मा होम्स सहर छोडेर जर्मनी आएकी अख्रासले भनिन्। उनी धाराप्रवाह जर्मन भाषा बोल्छिन् र स्थानीय अस्पतालमा डाक्टरका रूपमा कार्यरत छिन्, जहाँ उनी ‘इन्टरनल मेडिसिन’ (आन्तरिक चिकित्सा) मा विशेषज्ञ तालिम पूरा गर्दैछिन्।

हिजाब लगाउने अख्रासका अनुसार काम गर्ने ठाउँमा उनले सम्मान महसुस गर्छिन्, तर पछिल्लो समय किनमेल गर्दा उनले शत्रुतापूर्ण व्यवहारको सामना गर्नुपरेको छ र साँझपख घरबाहिर निस्कँदा सुरक्षित महसुस गर्दिनन्। चुनावयता उनमा आफू यहाँको हिस्सा नभएको (अपनत्वको अभाव) भन्ने भावना निकै बढेको छ।

“हाम्रा छोराछोरीहरूलाई यहाँ कहिल्यै पनि जर्मनका रूपमा स्वीकार गरिने छैन,” उनले भनिन्।

सन् २०१५ मा १० लाख आप्रवासीहरू भित्रिएयता उनीहरूप्रतिको जनधारणामा नकारात्मक परिवर्तन आएको छ

समाजको अहिलेको मनोदशा एक दशक अघिको भन्दा निकै फरक छ; त्यतिबेला चान्सलर एन्जेला मर्केलको नेतृत्वमा जर्मनीले सिरिया, इराक र अफगानिस्तानजस्ता युद्धग्रस्त मुलुकहरूबाट आएका १० लाखभन्दा बढी आप्रवासीहरूलाई स्वागत गरेको थियो। तीमध्ये धेरैले नयाँ जीवन बसाले, भाषा सिके र रोजगारी पनि पाए।

तर, सुस्त आर्थिक वृद्धि, उच्च मुद्रास्फीति र बढ्दो ऊर्जा मूल्यजस्ता जर्मनीका आर्थिक समस्याहरू गहिरिँदै जाँदा, नयाँ आएका मानिसहरूप्रतिको जनधारणा खस्किएको छ। ‘एएफडी’ र आप्रवासनको विरोध गर्ने अन्य पक्षहरूले देशका समस्याहरूका लागि आप्रवासीहरूलाई नै दोषी ठहराएका छन्।

१३ वर्ष पुरानो यो पार्टीले जर्मनीका पूर्व-कम्युनिस्ट र आर्थिक रूपमा कमजोर पूर्वी राज्यहरू—जसमा स्याक्सोनी-एनहाल्ट पनि पर्छ—मा विशेष गरी तीव्र गतिमा जनसमर्थन हासिल गरेको छ। यद्यपि, यसले राष्ट्रिय स्तरमा पनि आफ्नो प्रभाव बढाइरहेको छ। यो संसदमा सबैभन्दा ठूलो विपक्षी दल हो र हालैका जनमत सर्वेक्षणहरूमा अग्रस्थानमा छ।

गत महिना स्याक्सोनी-एनहाल्टमा एआईडीको जितले आप्रवासन नियन्त्रण गर्ने आफ्नो मुख्य मुद्दाभन्दा बाहिरका विषयहरूप्रतिको असन्तुष्टिलाई उपयोग गर्ने पार्टीको क्षमतालाई उजागर गरेको छ; विशेष गरी चान्सलर फ्रेडरिक मेर्जको अलोकप्रिय राष्ट्रिय सरकारले जर्मनीको सुस्त अर्थतन्त्रलाई गति दिन संघर्ष गरिरहेको अवस्थामा यस्तो देखिएको हो।

पार्टीको यो बलियो उपस्थितिले आप्रवासीहरू तथा ती जर्मन नागरिकहरूलाई सशंकित बनाएको छ, जसले नाजी विगतको भयावहताका कारण देशमा अति-राष्ट्रवादको प्रभाव पर्दैन भन्ने सोचेका थिए।

धेरै आप्रवासीहरूलाई एएफडीको अभियानले अझ बढी निर्वासन निम्त्याउने हो कि भन्ने डर

स्याक्सोनी-एनहाल्टमा एएफडीले नै अर्को सरकार गठन गर्छ वा गर्दैन भन्ने कुरा अझै अनिश्चित छ; किनकि सेप्टेम्बर ६ को निर्वाचनमा उक्त दल बहुमतका लागि आवश्यक सिट संख्याभन्दा तीन सिटले पछि परेको थियो। तर, धेरै आप्रवासी तथा शरणार्थीहरूमा एउटा चिन्ता छ—यदि यो अति-दक्षिणपन्थी दल राज्य सरकारको नेतृत्व गर्न सफल भयो भने यसले आफ्ना चुनावी वाचाहरू कार्यान्वयन गर्ने प्रयास गर्न सक्छ; जसमा निर्वासन प्रक्रियालाई अझ व्यापक र तीव्र बनाउने तथा शरणार्थीहरूलाई प्रवेश दिने विषयमा कडाइ वा प्रतिबन्ध लगाउने जस्ता कुराहरू समावेश छन्।

निर्वाचनयता जातीय विभेद वा दुर्व्यवहारका घटनाहरू बढेका छन् वा छैनन् भन्नेबारे हालसम्म कुनै तथ्याङ्क उपलब्ध छैन; तर ‘स्याक्सोनी-एनहाल्ट स्टेट नेटवर्क अफ माइग्रेन्ट अर्गनाइजेसन’की कार्यकारी निर्देशक अन्ड्रा ड्रेसलरका अनुसार, “परामर्श केन्द्रहरू अत्यधिक व्यस्त छन्, फोनको घण्टी लगातार बजिरहेको छ, परामर्शका लागि समय (अपोइन्टमेन्ट) पूर्ण रूपमा भरिएका छन् र मानिसहरूलाई परामर्श तथा सहयोगको निकै खाँचो छ।”

ड्रेसलरले भनिन्, “हामीलाई त्यस्ता मानिसहरूबारे जानकारी छ जो यहाँबाट गइसकेका छन्, जो जानेबारे सोचिरहेका छन्, र ती मानिसहरूबारे पनि जसले सचेत भएर नजाने निर्णय गरेका छन् र भन्छन्: ‘म यहीँ बस्छु। म यी परिस्थितिहरू स्वीकार गर्दिनँ। अब म पहिलेभन्दा अझ बढी सक्रिय भएर लाग्नेछु।'”

त्यहाँ बस्ने दृढ निश्चय गरेका व्यक्तिहरूमध्ये एक हुन् होम्सका फार्मासिस्ट मोहम्मद अल्दाबाग, जो सन् २०१५ मा सिरियाली गृहयुद्ध उत्कर्षमा पुगेका बेला जर्मनी भागेका थिए। सोही वर्ष, युरोपमा सुरक्षित भविष्यको खोजीमा लाखौं मानिसहरू कमजोर रबरका डुङ्गामार्फत भूमध्यसागर पार गरेका थिए।

“विगत १० वर्षदेखि जर्मनीमा बस्दाको अनुभव निकै राम्रो रह्यो,” म्याग्डेबर्गको एक फार्मेसीमा कार्यरत ३४ वर्षीय तथा दुई साना बालबालिकाका पिता अल्दाबागले भने। “मैले यहाँ आफ्नो जीवन पुनः निर्माण गरेको छु र म कसैलाई पनि यो कुरा खोस्न दिनेछैनँ।”

उनले आफूले पनि जातीय विभेदको सामना गरेको बताए तापनि, उनी के विश्वास गर्छन् भने आफूजस्ता दक्ष कामदार वा जर्मनीमा कार्यरत धेरै विदेशी चिकित्सकहरूको यहाँ आवश्यकता छ र समाजले उनीहरूप्रति नराम्रो व्यवहार गर्ने जोखिम मोल्न सक्दैन।

दक्ष श्रमिक अभावको बाबजुद एएफडीले ‘सांस्कृतिक रूपमा विदेशी’ कामदार चाहँदैन

स्याक्सोनी-एनहाल्टको लागि एएफडी कार्यक्रमले श्रम बसाइँसराइलाई पूर्ण रूपमा अस्वीकार गर्दैन, तर यसले विदेशी कामदारहरूलाई भर्ती गर्न अत्यधिक छनौटपूर्ण दृष्टिकोण अपनाउँछ।

पार्टीले स्पष्ट रूपमा “सांस्कृतिक रूपमा विदेशी” भनेर वर्णन गरिएका कामदारहरूलाई भर्ती गर्नबाट रोक्ने र विदेशी दक्ष कामदारहरूको एकीकरणलाई समर्थन गर्न डिजाइन गरिएको राज्य कार्यक्रम समाप्त गर्ने प्रस्ताव राख्छ, म्याग्डेबर्ग-स्टेन्डल युनिभर्सिटी अफ एप्लाइड साइन्सेसका सामाजिक र स्वास्थ्य सेवाका प्राध्यापक रहिम हज्जी भन्छन्।

“यसले एउटा आधारभूत प्रश्न उठाउँछ,” हज्जीले भने। “वृद्ध जनसंख्या र बढ्दो श्रम अभाव भएको राज्यले भर्ती गर्न इच्छुक अन्तर्राष्ट्रिय कामदारहरूको समूहलाई पर्याप्त रूपमा प्रतिबन्धित गरेमा दक्ष कामदारहरूको माग कसरी पूरा गर्ने?”

जर्मनीमा आप्रवासनसम्बन्धी अनुसन्धान गर्ने संस्था ‘मेडिएनडियन्स्ट इन्टिग्रेशन’को सर्वेक्षणअनुसार, यस अगस्टसम्ममा स्याक्सोनी-एनहाल्टका अस्पतालहरूमा कार्यरत चारमध्ये एकभन्दा बढी (अर्थात् २७.१ प्रतिशत) चिकित्सकहरूसँग जर्मन नागरिकता थिएन।

“हामी यहाँको समाजको हितमा योगदान पुर्‍याउन चाहन्छौं,” अल्दाबागले भने। “हाम्रो आवश्यकता छ। हामी यो देशका लागि ‘कालो भेडा’ (अवांछित वा खराब तत्व) होइनौं।”

त्यसपछि केही बेर रोकिएर उनले थपे: “तर यदि हामीले सम्मान पाउन छाड्यौं भने, हामी अर्कै राज्यमा सर्नेछौं जहाँ (एएफडी) को प्रभाव त्यति बलियो छैन।”